"تو"...

زیباترین

و

بهترین

اتفاق

زندگی منی...

دیووونه ی من...

من آدم خاصی نیستم ، یه مرد معمولی با افکار معمولی ...

یه زندگی معمولی رو می گذرونم ...

مجسمه ای ازم به عنوان یادبود ساخته نمیشه ...

و اسم من بعد از مرگم به زودی فراموش میشه ...

اما از یه لحاظ ،

من یه نفر رو با تمام قلب و روحم دوست دارم ...

برای من ،

این تو زندگیم همیشه از همه چیز مهم تره و کافیست...

مو فرفری من...

تو لحظه های داغونی فقط ی نفر میتونه آرومت کنه

اونم کسی ک داغونت کرده...

نمی دانم آخر این دلتنگی ها به کجا خواهد رسید…

دنیا پــــــُر شده از قاصدکهایی که

راهشان را گم می کنند!!

نـــــــه میتوانی خبری دهی …

و نــــــــه خبری بگیری !

.

.

.

.

.

.

.

.

خدایا کمی بیشتر هوایم را داشته باش این روز ها جز هوایِ تو چیزِ دیگری آرامم نمی کند... . .

یادت باشد... کم حوصله ست...

ظاهرش جدیست...

اما دلی دارد که مهربانی اش

به

وسعت یک اقیانوس است...

بدقول نیست...

اما گرفتار است...

با او راه بیا

خسته که باشد، تنهایش بگذار

تودار است...

اما صبر کن خودش بعد حرفایش را میگوید!

او تمام دنیای من است...

"پدر عزیزم روزت مبارک"

ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺗﻮﺍﻡ ﻭﺩﺭ ﺩﻝ ﺗﻨﮕﻢ ﮔﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﺁﻩ ﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﺷﺪﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻋﮑﺲ ﺭﺥ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﻫﺴﺘﯽ ﻭﺑﯿﻦ ﻣﻦ ﻭﺗﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻗﻔﺲ ﺗﻨﮓ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﻝ ﻭﻗﺘﯽ ﻗﻔﺲ ﭘﺮ ﺯﺩﻥ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﺑﯽ ﺗﻮ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﯿﻢ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺷﻬﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﮔﺴﻞ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻤﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺩﻭﺭﯼ ﻭﻋﺸﻖ ﺳﮑﻮﺕ ﺗﻮ ﺟﻮﺍﺏ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ تقدیم به تو ای خوووبترینم...

بگذار مردم بگویند کفر می گوید... گفتم مردم؟؟؟ اصلا من را چه به مردم...! من را همان خدا که چشمان تو را آفرید تا من دیوانه ات شوم کافیست! همه چیز زیر سر همین خداست که تو را بی هیچ دلیلی اینقدر برای دل من عزیز کرده که حتی به وقت دیدنت دلتنگت باشم همین خدایی که کلمات را مجبور به نوشتن برای تو می کند... من، جای تمام کسانی که کنارت هستند، جای تمام کسانی که تورا می بینند، جای تمام کسانی که در قاب چشمانت جا دارند، جای تمام کسانی که تو هر روز از حوالی شان گذر میکنی، "دلم برایت تنگ شده"... تقدیم به تو...

بگذار بگویم :

آخر فهمیدم چه ربطی بهم داریم !

که پشت این همه فاصله تا این حد به من نزدیکی ...

" تو ادامه ی وجود منی "

دل من با تو آرام گرفت

این نوشته های گاه و بی گاه

قلب من است برای تشکر از تو

که تمام کج خلقی هایم را تحمل کردی

صبورانه همه ی بهانه گیری هایم را هضم کردی

و آخر هم با همان زنگ صدای همیشگی ...

تسکینم دادی

من نمی دانم چه شد یا از کجا پیدا شدی !

فقط خوب کردی ادامه ی وجود من شدی

. . . خوب کردی !

"دیووونه"